10 lat map numerycznych w nadleśnictwach

18 maja 1998 r. ukazało się Zarządzenie nr 23 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych normujące wprowadzanie SIP w nadleśnictwach. Można powiedzieć, że była to data zapoczątkowująca proces systematycznej budowy i wdrażania leśnych map numerycznych w Lasach Państwowych. Oczywiście wcześniej prowadzone były różne testy z budowaniem map numerycznych w kilku nadleśnictwach, w żadnym jednak nie ostały się one do ostatecznie przyjętej wersji. Zebrano jednak doświadczenia, które w konsekwencji zaowocowały przyjęciem ww. zarządzenia.
Pierwszym nadleśnictwem, gdzie normy wprowadzone zarządzeniem nr 23 zostały zastosowane, było Nadleśnictwo Złotów na terenie RDLP w Pile. W czerwcu 1999 r. mapa dla Złotowa była gotowa i zaprezentowana została Dyrektorowi Generalnemu Lasów Państwowych.
Następne po Złotowie mapy numeryczne dostały nadleśnictwa: Jawor - RDLP we Wrocławiu i Kliniska - RDLP w Szczecinie. Niestety, w Kliniskach mapa została po roku została odinstalowana na okres 7 lat. Od jesieni 1999 r. mapy numeryczne zaczęto budować w nowourządzanych nadleśnictwach.
Najwcześniej proces budowy map numerycznych rozpoczął się w nadleśnictwach regionów: wrocławskiego, gdańskiego i lubelskiego.

Ostatnia leśna mapa numeryczna w Lasach Państwowych

    W dniu 10 marca 2010 r. w Nadleśnictwie Celestynów (RDLP w Warszawie) została odebrana ostatnia leśna mapa numeryczna w Lasach Państwowych, kończąc tym samym proces budowania map numerycznych w PGL LP.

   Warto przypomnieć, że odbiór pierwszej w Lasach Państwowych mapy numerycznej miał miejsce w Nadleśnictwie Złotów w dniu 18 marca 1999 r. Mapa numeryczna dla Nadleśnictwa Złotów wykonana została jeszcze przed wejściem w życie standardu LMN (zarządzenie nr 74 Dyrektora Generalnego LP z 23 sierpnia 2001 r., z późniejszymi zmianami), ale zgodnie ze wstępnymi założeniami normującymi budowanie map numerycznych w Lasach Państwowych (Zarządzenie nr 23 Dyrektora Generalnego LP z 18 maja 1998 r.). W roku 2002 została dostosowana do wymogów standardu LMN.

   Mapy numeryczne w prawie wszystkich nadleśnictwach powstawały w ramach prac urządzeniowych, dlatego trwało to aż 11 lat.

   Już w 1999 roku powstały dedykowane leśnym mapom numerycznym przeglądarki, które pozwoliły na użytkowanie przekazywanych stopniowo nadleśnictwom map cyfrowych (ok. 40 map rocznie). Ale bardziej efektywne użytkowanie LMN było możliwe od końca 2003 r., gdy oddany został do użytku pakiet dedykowanych nadleśnictwom aplikacji do odbioru i obsługi leśnych map numerycznych. Przejmowane od wykonawców mapy były dokładniej sprawdzane pod kątem poprawności i staranności wykonania (programy TraKo i Kontrola LMN) oraz miały możliwość prowadzenia aktualizacji bazy geometrycznej (program Aktualizator LMN). Z czasem przeglądarki zostały zmodernizowane, ukazała się prosta przeglądarka internetowa – eLAS, leśne mapy numeryczne znalazły zastosowanie w urządzeniach mobilnych.

   Dziś, gdy LMN użytkowana jest już we wszystkich nadleśnictwach, czekają nas kolejne zmiany. Najważniejszą będzie migracja naszych map do centralizowanego SILP oraz praca z nową przeglądarką działającą w środowisku internetowym.

Krzysztof Okła